(untitled) (ОБРАЗОВАНИЕ НАУКА И ИННОВАЦИОННЫЕ ИДЕИ В МИРЕ, 2026)
Ushbu maqolada Alisher Navoiyning “Lison ut-tayr” (“Qush tili”) dostonida inkor poetikasining o‘ziga xos xususiyatlari ilmiy-nazariy jihatdan tahlil qilinadi. Inkor poetikasi tushunchasining mohiyati ochib berilib, uning grammatik, konseptual va falsafiy darajalari farqlanadi. Dostonning bosh falsafiy g‘oyasi – tasavvufiy “fano” (yo‘qlik) va “baqo” (abadiy borliq) dialektikasi – inkor shakllari orqali ifodalanishi asoslanadi. Shayx San’on qissasi, yettita vodiydan o‘tish syujeti va dostonning yakuniy paradoksi (“hech narsa topolmaslik – hamma narsani topish”) misolida inkor poetikasining ontologik, diniy-rasmiy, axloqiy-psixologik va ramziy aspektlari ochib beriladi. Navoiy inkorni nafaqat stilistik vosita, balki butun badiiy falsafiy tizimning asosiy qurilish prinsipiga aylantirganligi ko‘rsatiladi.